พื้นฐานคำกริยา

ภาษาญี่ปุ่นต้องการเพียงคำกริยาเท่านั้น 「食べる」 คำเดียวก็เป็นประโยคที่สมบูรณ์ โดยที่ประธานคือใครก็ตามที่บริบทบ่งบอก ไม่ว่าจะเป็น "ฉันกิน" "เธอกิน" หรือ "พวกเขากิน" ต่างจากภาษาอังกฤษ คำกริยาไม่จำเป็นต้องผูกกับประธานที่ระบุไว้

คำกริยาภาษาญี่ปุ่นทุกคำจัดอยู่ในหนึ่งในสามประเภท ได้แก่ ru-verb, u-verb หรือคำกริยาผิดปกติสองคำ (する, 来る) ประเภทของคำกริยาแต่ละคำนั้นตายตัว และเป็นตัวกำหนดว่าการผันในภายหลังทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปปฏิเสธ รูปอดีต หรือรูปสุภาพ จะสร้างขึ้นอย่างไร

Ru-verb ลงท้ายด้วย る เสมอ โดยพยางค์ก่อนหน้า る จะอยู่ในแถว い (き・し・ち・に・ひ・み・り) หรือแถว え (け・せ・て・ね・へ・め・れ) ตัวอย่างเช่น 食べる (たべる), 見る (みる), 寝る (ねる), 出る (でる)

U-verb ลงท้ายด้วยเสียง /u/ ใดๆ ได้แก่ う, く, ぐ, す, つ, ぬ, ぶ, む หรือ る เมื่อ u-verb ลงท้ายด้วย る พยางค์ก่อนหน้าจะอยู่ในแถว あ・う・お ตัวอย่างเช่น 飲む (のむ), 買う (かう), 待つ (まつ), 売る (うる)

U-verb กลุ่มเล็กๆ ลงท้ายด้วย -iru หรือ -eru และดูเหมือน ru-verb ทุกประการ ต้องท่องจำคำเหล่านี้ ได้แก่ 帰る (かえる, กลับบ้าน), 切る (きる, ตัด), 知る (しる, รู้), 入る (はいる, เข้า), 走る (はしる, วิ่ง) เมื่อไม่แน่ใจ ให้ตรวจสอบพจนานุกรม

する ("ทำ") และ 来る (くる, "มา") ไม่เป็นไปตามรูปแบบใดเลย และต้องท่องจำในทุกรูป する ยังใช้สร้างคำกริยาประสม เช่น 料理する ("ทำอาหาร") และ 勉強する ("เรียน") อีกด้วย