ja / じゃ
เสียงควบ J ตัวแรก — じ บวกตัวเล็ก ゃ กลายเป็น 'ja' คำกริยานุเคราะห์แบบกันเองที่แปลว่า 'ไม่ใช่' (じゃない) และตัวปิดบทสนทนาที่แปลว่า 'งั้น...' (じゃあ)
การออกเสียง
อักขระประสม じゃ แทนพยางค์ 'ja' ที่เกิดจากการรวม じ (ji) กับ ゃ เล็ก ดะคุเต็งบน じ ทำให้พยัญชนะจาก 'sh' กลายเป็น 'j'
じゃ คือ じ (ji) บวกตัวเล็ก ゃ (ya) เมื่อรวมกันจะออกเสียงเป็นพยางค์เดียว /ja/ — ฟังเหมือนเสียง "ja" ในภาษาอังกฤษอย่างคำว่า jar เป๊ะ ๆ มันเป็นหนึ่งในลำดับคานะที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษาพูด เป็นแกนของคำกริยานุเคราะห์แบบกันเอง: じゃない ("ไม่ใช่" ย่อมาจาก ではない), じゃ (รูปย่อแบบกันเองของ では), じゃあ ("งั้น... / แล้วเจอกัน" — ใช้เปิดและปิดบทสนทนา และเป็นคำเชื่อมแบบนุ่มนวล) นอกจากนี้ยังเป็นแกนของ 邪魔 (jama, "การรบกวน / อุปสรรค") และ 蛇 (hebi, "งู" — แต่อ่านเป็น じゃ ในคำประสมอย่าง 蛇口 jaguchi, "ก๊อกน้ำ")
วิธีเขียน じゃ
ลากเส้นตาม じゃ บนผืนผ้าใบที่ด้านบนของหน้า ลูกศรเคลื่อนไหวจะแสดงทิศทางของแต่ละขีด ลากตามแล้วเส้นจะถูกเติมเต็ม แต่ละขั้นตอนที่มีหมายเลขด้านล่างอธิบายว่าขีดนั้นทำหน้าที่อะไร
เขียน じ ให้ครบ: สามเส้นของ し บวกดากุเต็น ゛ — รวมสามเส้น (หนึ่งเส้นสำหรับ し และอีกสองเส้นสำหรับขีดเล็ก)
เขียน ゃ ตัวเล็กข้าง ๆ じ ซุกไว้ที่มุมล่างขวา เส้นที่ 4 เป็นขีดเฉียงสั้น ๆ เส้นที่ 5 เป็นตัวที่ม้วนเป็นห่วง เส้นที่ 6 เป็นขีดเน้นเล็ก ๆ ที่มุมบนขวา ให้ ゃ สูงประมาณครึ่งหนึ่งของ じ
ที่มา
じゃ คือการผสมในรูปเขียนของ じ (し + ดากุเต็น ゛ มาจาก 之 shi) กับ や ตัวเล็ก (มาจาก 也, ya) เสียง /ja/ มีอยู่ทั่วไปในภาษาพูด — ส่วนใหญ่อยู่ในรูปคำกริยานุเคราะห์แบบกันเองที่ย่อมาคือ じゃ (จาก では) ซึ่งเป็นหน่วยคำทางไวยากรณ์ที่ใช้บ่อยที่สุดอันหนึ่งในทั้งภาษา
คำที่พบบ่อยที่มี じゃ
ใบฝึกเขียนสำหรับพิมพ์
พิมพ์ใบงานนี้เพื่อฝึกเขียน じゃ ด้วยมือ — แถวบนแสดงลำดับเส้นให้ลากตาม แล้วจึงเติมในช่องว่าง
Lock it into memory
Reading is only half of it. Drill the hiragana you’ve learned with spaced-repetition flashcards — the fastest way to make them stick.